Siam and a Century / 99 min.
Old Heart / 8 min. / อโนชา สุวิชากรพงศ์
A+++ หลงรักหนังแบบนี้อยู่แล้ว เลยไม่รู้จะบอกไงดี
คือผู้หญิง (…is woman) / 7 min. / สัณห์ชัย โชติรสเศรณี
A+ ตอนจบเผลอร้องเพลงออกไปอย่างดัง ง่าย ๆ ได้ใจความ ชอบแม่พลอย หามาได้ไงวะ
Encantos / 8 min./ วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา
B ผมมองไม่เห็นศตวรรษแห่งสยามในหนังเรื่องนี้ หากทว่าอบอวลไปด้วยลมหายใจแห่งลาฟ ดิอาซ
บทกวีของบางเรา (Resistant Poem) / 20 min. / ปราบต์ บุนปาน
B- แต่ชอบสิ่งที่คุณไม้หนึ่งก.กุณฑีพูดมาก ๆ และชอบสิ่งที่ปราบต์พูดตอนคิวเอ ซึ่งผมดันไม่เห็นสิ่งนั้นในหนัง
ธัญญาเรศ (Tunyares) / 16 min. /ไกรวุฒิ จุลพงศธร
A+ ทึ่งเมื่อรู้ว่าสิ่งที่พูดนั้นไม่ใช่เรื่องจริง แต่กลับสะท้อนความจริงได้อย่างสมจริง

ประวัติย่อของบางสิ่งที่ยังไม่จบสิ้น (Pulsatile Mass) / 40 min. / นฆ ปักษนาวิน
A+++++ นี่สิถึงจะเรียกได้ว่าเล่นกับโครงสร้าง เชื้อมโยงได้อยางพุ่งพล่านน่าอัศจรรย์ แต่ผมไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่พยายามจะอธิบายหลังหนังฉาย


Digital Forum
ของเหลวที่หลั่งจากกาย/Bodily Fluid is so Revolutionary/2009/41/รัชฏ์ภูมิ บุญบัญชาโชค/ปี 4 ภาควิชาภาพยนตร์และภาพนิ่ง นิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
C- สารภาพว่าแพ้หนังแบบนี้ อยากจะลุกออก แต่ก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะไปจบตรงไหน ซึ่งพอดูจบก็พบว่า ไม่มีอะไรเพิ่มเติม

อันนี้ขอแนะนำนิดหน่อยนะครับ ไม่ได้เป็นกับเฉพาะหนังเรื่องนี้ แต่แทบทุกเรื่องของกางจอ(ยกเว้นWhat is My Art? ซึ่งผมชอบมาก) คือถ้าคนทำจะลองถอยออกมา แล้วย้อนดูหนังตัวเองสักหน่อย มันดูเหมือนงานทำส่งเล่น ๆ ดูกันเองในคลาส มากกว่าจะทำออกมาจริงจังฉายให้โลกดูอ่ะ แล้วไม่รุ้ว่าเพราะนิเทศจะคุ้นเคยกับพวกละครเวทีมากไปหรือเปล่า เลยทำให้หลายเรื่องกลายเป็นเอาเวทีละครมาตั้งกล้องถ่าย และหลายเรื่องเอาใจคนดู หรือเอาสะใจ มากกว่าจะถามว่าจริง ๆ ฉันกำลังคิดอะไร ต้องการจะบอกอะไร

สีบนถนน/Colours On The Streets/2009/62/วีรพงษ์ วิมุกตะลพ/จบการศึกษาสาชาช่างยนตร์ วิทยาลัยเทคนิคสมุทรสาคร
(เสียดายที่ดูหนังเรื่องนี้ไม่จบ เพราะดันฉายต่อจาก ของเหลวฯ แต่ได้ดูช่วงสิบนาทีแรก น่าสนใจมาก เป็นหนังยาวที่น่าจับตามองที่สุดเรื่องหนึ่งในโปรแกรม ดูซื่อและจริงใจ ขอโทษจริง ๆ ที่ดูไม่จบ)

เถียงนาน้อยคอยรัก

mood&toneของหนังที่เฉื่อยไหลและActingที่ผ่อนคลายได้ลดระยะห่างระหว่างคาเรกเตอร์กับคนดูให้ใกล้ชิดและคุ้นเคยกับกิจกรรมยามบ่ายของชายหนุ่มสี่คนที่น่าจะดื่มกินในเวลาดังกล่าวเป็นปรกติ การปล่อยให้หนังทำหน้าที่เพียงบันทึกเหตุการณ์ที่ปราศจากConflictหรือภารกิจใดๆที่ชัดเจนเป็นการวางตำแหน่งของหนังเป็นเพียงผู้สังเกตการณ์หนทางที่ได้รับสิทธิพิเศษในการสดับและรับรู้อิริยาบถของคาเรกเตอร์จนสามารถเงี่ยหูฟังเสียงบางอย่างที่เปล่งอยู่ภายในของคาเรกเตอร์หลักได้ และเมื่อtextตบท้ายได้ปรากฏตัวขึ้น การรับรู้เกี่ยวกับภาวะภายในของคาเรกเตอร์หลักก็ได้หักเหและซับซ้อนยิ่งกว่าช่วงก่อนหน้ามหาศาล แม้ว่าในบ่ายวันนี้คาเรกเตอร์หลักจะประพฤติกิจกรรมต่างๆตามปรกติหากบางสิ่งภายในได้“สูญหาย”ไปและเราก็ตระหนักได้ดีคือภาวะดังกล่าวและไม่สามารถอุดช่องว่างหรือนำสิ่งอื่นมาทดแทนได้ การเล่นกับการรับรู้ในลักษณะนี้อาจล้มเหลวและทำลายหนังได้หากขาดการเก็บรายละเอียดคาเรกเตอร์ที่คลุมเครือหรือพยายามยัดเหยียดทิศทางจนเกินไปจึงเป็นเรื่องน่ายินดีที่หนังสามารถพาคนดูไปจนถึงจุดที่หนังต้องการได้สำเร็จ


สมหวัง 2552

การถ่ายทอดตัวตนของคนต่างจังหวัดที่ถูกสังคมเมืองกัดเซาะและกลืนกินในหนังถูกเล่าผ่านภาษาภาพและการใช้โรงภาพยนตร์มาสร้างโลกในหนังมีความชัดเจนและส่งผลรวมไปถึึงการออกแบบคาเรกเตอร์ต่างๆในหนังที่สามารถสะท้อนภาวะสูญเปล่าตัวตนได้ครอบคลุมและเสริมต่อเรื่อง หากActingในบางส่วนโดยเฉพาะคาเรกเตอร์หลักยังขาดความปราณีตไปเล็กน้อย ทั้งการใส่รายละเอียดอย่างเช่น การแทรกเสียงจากหนังที่ฉายในโรงมาล้อกับActionที่เกิดในเรื่อง, การใช้เพลงเครดิตมาหยอกกับเนื้อเรื่องในหนังรวมไปถึงpropและsetที่ปรากฏไม่ว่าจะเป็นห้องหับต่างๆรวมไปถึงป้ายไฟที่กระจายอยู่ทั่วๆเรื่อง สิ่งเล็กๆน้่อยๆเหล่านี้จะเป็นตัวช่วยในการสร้างหนังให้เป็น“หนัง”มากยิ่งขึ้น


Moon

การใช้สไตล์Expressionismมาสร้างภาวะภายในของคาเรกเตอร์โดยไม่ต้องผูกมัดกับความบิดเบี้ยวที่แปลกประหลาดและจิตป่วยมากมายอะไรก็ถือเป็นทางเลือกที่น่าสนใจและทำออกมาได้ดี การใช้ภาพขาวดำและถ่ายทำในLocationที่ดูรกร้างรวมไปถึงการใช้Scoreทำให้หนังเรื่องนี้ผสมและผสานกันเป็นอย่างดีซึ่งยิ่งเข้ามาส่งให้คนดูรู้สึกร่วมกับคาเรกเตอร์ได้เป็นอย่างดี


ฝรั่งเศส

การสะท้อนสถานภาพของคนพิการในสังคมได้อย่างมีมิติและกระเทาะStereotypeเดิมๆต่อความช่วยเหลือต่อคนพิการได้ดี การเปิดด้วยการไปส่งคนตาบอดในตอนเริ่มถือเป็นการตบหน้าพลเมืองทั้งเหล่าเมื่อหนังได้ส่งอุปสรรคและปัญหาอีกล้านอย่างเพื่อเข้ามาบอกว่าการพาคนตาบอดข้ามถนนหรือช่วยถือของให้คนตาบอดแทบไม่สามารถที่จะนับเป็นการช่วยเหลือได้ แถมการช่วยเหลือที่คนตาบอดต้องการอย่างแท้จริงกลับถูกละเลยและเพิกเฉยไม่ว่าจะจากคนรอบตัวหรือหน่วยงานที่รับผิดชอบโดยตรงก็ตามที และการที่หนังsetให้คนตาบอดเดาะไปอ่านปรัชญาฝรั่งเศสในขณะที่เพื่อนสาวกลับเรียนขิมก็สะท้อนถึงความแตกต่างในการดำรงชีวิตภายใต้มาตรฐานที่ต่างกันยิ่งเพื่อนตระหนักถึงความยากลำบากของคาเรกเตอร์หลักและพยายามช่วยเหลือแล้วก็พบว่าพวกเขายังต้องการความช่วยเหลือที่แท้จริงเพื่อดำรงชีวิตในสังคมได้อย่างมีครบถ้วนอีกด้วย


ถ้อยคำที่ถูกสาป

การสร้างmood&toneในหนังเรื่องนี้กินขาดและใช้ภาพกับเสียงสร้างโลกที่แตกต่างได้อย่างคุกคามและน่ากลัวอย่างแท้จริง การสูญสลายของตัวตนที่ถูกบางสิ่งครอบงำและกลืนกินไปจนถึงการกลายสภาพได้ถูกส่งผ่านกลุ่มก้อนเหตุการณ์ที่สามารถสื่อสารภายในภาษาของตัวเองได้อย่างชัดเจนและสะทกสะท้อน สามารถสร้างประสบการณ์เฉพาะในแขนงภาพยนตร์ในระดับหนึ่งได้เลยทีเดียว